Erkenning en Herkenning


Erkenning en Herkenning


Sven (11 jaar)

Mijn vader is helaas 4 jaar geleden overleden aan kanker. Hij had een kort ziekbed van nog geen 2 maanden. Ik kon alleen maar toekijken en niks veranderen aan zijn gezondheid of pijn. Ik ben gewoon zo verschrikkelijk boos en verdrietig dat ik op zo’n jonge leeftijd mijn vader moet missen. Rond de feestdagen heb ik het extra moeilijk en dan heb ik moeite om mezelf te concentreren. Of ik nou wil of niet met kerst denk ik steeds aan mijn vader. Op school heb ik soms nog woedeaanvallen, maar als ik dan even apart ga zitten zakt dat weer weg. Ik probeer mijn zusje te troosten als ze verdrietig is en papa mist. Ik zeg dan altijd dat papa de ster is die ‘s nachts aan de hemel staat.

Image Image
Image

Lotte ( 9 jaar )

Op 28 december 2017 hoorde ik vanuit mijn kamer ineens een raar soort geschreeuw. Ik ging kijken waar het vandaan kwam en zag dat mijn vader in elkaar was gezakt. Ik probeerde met hem te praten maar dit lukte niet. Ik hield hem vast en zei dat ik van hem hield waarom ik dat ineens zei weet ik niet meer. Ik rende daarna naar beneden en riep tegen mijn moeder die tv aan het kijken was dat zij 112 moest bellen omdat papa in elkaar was gezakt. Ze zag blijkbaar aan mij dat het ernstig was en zij heeft dit meteen gedaan. Ik durfde niet meer te gaan kijken tot de ambulance er was en die ging naar boven naar mijn vader om te kijken wat er aan de hand was. Maar een paar minuten later stonden ze alweer beneden, mijn moeder ging tegenover me staan, zij trilde en huilde zelf toen zij zei: 'hij is dood' mijn wereld stortte binnen 1 seconde in elkaar.

Image

Noah (8 jaar)

Mijn vader werkte in het buitenland en kwam ieder weekend naar huis. Iedere vrijdag zaten mijn moeder en ik te wachten tot we de auto de oprit op zagen rijden. Normaal was hij rond 18.00 uur thuis, maar nu was hij er om 18.30 uur nog niet dus mijn moeder ging mijn vader bellen. Ze kreeg meteen zijn voicemail en ik zag dat ze ongerust was. Rond 19.00 uur kwam er een politiewagen de straat in rijden die stopte bij ons huis. De agenten die aanbelde vertelde dat mijn vader een auto-ongeluk heeft gehad en dat het ambulancepersoneel helaas niks meer voor hem kon doen. Ik heb mijn moeder nog nooit zo hard horen schreeuwen en daarna begon ze te huilen. De afgelopen 2 jaar ga ik iedere week naar een mevrouw waarmee ik praat over het verlies en het verdriet. Ik vind het fijn om met haar te praten of soms mag ik ook gewoon een tekening maken als ik even geen zin heb om met haar te praten.

Image
Image

Sophie (5 jaar)

Mijn mama zegt dat papa in de hemel leeft en dat hij daar geen last meer heeft van hoofdpijn. Ik mis hem nog iedere dag vooral omdat hij nu geen verhaaltje meer vertelt als ik naar bed ga. Mijn zusje van 1 jaar heeft hem nooit gekend omdat ze nog in de buik van mama zat. Ik weet niet precies hoe papa dood is gegaan, maar mama bracht mij naar tante Anneke, onze buurvrouw. Toen mama mij kwam halen, na een paar uurtjes, was papa er niet meer. Mama moest wel constant huilen en vertelde toen over de hemel en dat papa daar nu rust had. We zijn toen nog wel naar een kerk geweest waar heel veel mensen kwamen, maar ik weet eigenlijk nog niet waarom iedereen daar was. We hebben een foto van papa in onze woonkamer staan waar altijd een kaarsje brandt. Ik vind het moeilijk dat iedereen in mijn klas wel een papa heeft en ik niet.

Image